Mačji infekcijski peritonitis (FIP)
Pročitaj više
Kao i mačji herpesvirus, i kalicivirus predstavlja najveći problem u uzgajivačnicama i skloništima, gdje se na jednom mjestu nalazi velik broj mačaka. Infekcija kalicivirusom najčešće uzrokuje infekciju gornjeg respiratornog trakta, ali može zahvatiti i zglobove te uzrokovati artritis i šepanje.
UZROČNIK KALICIVIRUSA
Uzročnik je mačji kalicivirus (FCV), vrlo kontagiozan uzročnik FRC-a (feline respiratory complex). Riječ je o RNA virusu koji pogađa domaće, ali i divlje felide. Postoji jedan serotip virusa s brojnim podtipovima koji se razlikuju u virulenciji, antigenskim svojstvima te imunogenosti. Česta je koinfekcija s FHV-om, Chlamydophila i/ili Bordetella.
Virus je vrlo otporan u okolišu – može perzistirati mjesecima te je izrazito otporan na uobičajena dezinfekcijska sredstva (5 % Na-hipoklorit u razrjeđenju 1:32!).
PRENOŠENJE KALICIVIRUSA
Oro-nazalno: putem izlučevina bolesnih životinja ili kliconoša (izravno kontaktom s bolesnom životinjom ili neizravno putem predmeta).
Kontaktno, posredno: putem izlučevina, budući da virus ostaje infektivan više mjeseci na suhim površinama.
KLINIČKA SLIKA
Mačići su osjetljiviji na infekciju nego odrasle mačke.
Klinička slika ovisi o dobi mačke te virulentnosti varijante FCV-a.
Povišena tjelesna temperatura, znakovi infekcije gornjih dišnih putova – rinitis i blagi konjunktivitis, lezije i ulceracije (od vrlo malih do velikih) u usnoj šupljini – na jeziku, tvrdom nepcu, kao i u nosnoj šupljini. Riječ je o površinskim oštećenjima koja brzo zacjeljuju, ali su vrlo bolna, zbog čega mačke ne jedu – njuškicu često umaču u vodu. Može se javiti i upala pluća (osobito kod mačića), kao i šepanje kao posljedica prolaznog artritisa (upala zglobnih ovojnica, hrskavice, pa čak i kosti).
FCV se nalazi praktično kod svih mačaka s kroničnim stomatitisom ili gingivitisom.
Sistemska bolest: povišena tjelesna temperatura, edem kože, ulcerativne lezije na glavi i ekstremitetima, ikterus. Smrtnost je veća od 67 %, a teži oblik bolesti češće se javlja kod odraslih mačaka.
DIJAGNOSTIKA
PCR: bris – konjunktivalni ili oralni, krv, kožni strugot ili plućno tkivo; zbog izrazite varijabilnosti sojeva može dati lažno negativan rezultat.
Izolacija virusa: manje osjetljiva od PCR-a, ali dokazuje prisutnost živog virusa.
Sistemska bolest dijagnosticira se na temelju kliničkih znakova i izolacije specifičnog soja virusa.
LIJEČENJE KALICIVIRUSA
Potporna terapija: infuzijska terapija i intenzivna njega, visoko palatibilna i zagrijana hrana, asistirano hranjenje.
Mukolitici i inhalacijska terapija: 3–5 dana.
Antibiotici širokog spektra.
Klara Krek, dr. vet. med.
