Mačji infekcijski peritonitis (FIP)
Pročitaj više
Virusna bolest mačaka koju uzrokuje retrovirus i koja može dovesti do imunosupresije, anemije i/ili limfoma.
UZROČNIK FeLV-a
FeLV uzrokuje retrovirus koji pripada RNA virusima te se uz pomoć reverzne transkriptaze najprije prepisuje u DNA kako bi se mogao ugraditi u DNA domaćina.
Virus je osjetljiv na dezinfekcijska sredstva i deterdžente, toplinu i isušivanje. Izvan organizma domaćina preživljava vrlo kratko.
Pozor: u fecesu, vlažnom okolišu može ostati infektivan dulje vrijeme i na sobnoj temperaturi, kao i, primjerice, u transfuzijskoj krvi pohranjenoj u hladnjaku.
PRENOŠENJE FeLV-a
Virus se prenosi putem urina, sline, fecesa, nosnog iscjetka i mlijeka.
Prijenos se događa kontaktom, uključujući i ugrizne rane.
Viremične skotne mačke: embrionalna smrt, mrtvorođenčad i pobačaji. Prijenos je moguć intrauterino ili putem kolostruma. Neki vertikalno zaraženi mačići mogu preživjeti to razdoblje i postati perzistentno zaražene odrasle mačke.
Za infekciju su najosjetljiviji mačići, dok se s dobi prirodna otpornost na FeLV povećava.
TOK BOLESTI
Nakon infekcije (putem kože ili sluznice) slijedi virusna replikacija u lokalnom limfnom tkivu – potom dolazi do prijenosa virusa zaraženim stanicama u druge organe, kao što su slezina, timus i limfni čvorovi. U ovoj akutnoj fazi replikacije virusa mogu se primijetiti klinički znakovi poput povišene temperature, lošeg općeg stanja, proljeva, leukopenije i generalizirane limfadenopatije.
Kasnije virus inficira i pljuvačne žlijezde te epitel sluzničnih žlijezda, što je važno za prijenos putem ugriznih rana. U to vrijeme virus zahvaća i koštanu srž, koja potom proizvodi zaražene leukocite i trombocite koji cirkuliraju krvotokom.
Prije nego što dođe do infekcije koštane srži, mnoge mačke razviju protutijela koja bolest preobražavaju u latentnu infekciju, koja se pak može razviti i manifestirati kod imunosupresivnih čimbenika i stresa.
Oblik bolesti i klinički znakovi uvelike ovise o dobi mačke i trenutku kada dođe do infekcije. Bolest kod novorođenih mačića uzrokuje atrofiju timusa, što dovodi do imunosupresije, zaostajanja u razvoju i ranog umiranja. S dobi mačke razvijaju otpornost na virus. Kod infekcije starijih mačaka javljaju se blaži klinički znakovi.
KLINIČKI ZNAKOVI
Najčešći klinički znakovi kod trajno viremičnih mačaka: supresija koštane srži koja dovodi do neregenerativne anemije, leukopenije i trombocitopenije; imunosupresija – predispozicija za druge sekundarne infekcije (vrlo česte su FIP, infekcije gornjih dišnih putova i hemobartoneloza); anemija.
Pojava različitih oblika limfoma (limfom timusa, multicentrični, alimentarni u crijevima, u limfnim čvorovima, atipični/ekstranodalni – leđna moždina…).
Rjeđe: imunomediirane bolesti, kao što su hemolitička anemija, glomerulonefritis, poliartritis; kronični enteritis, reproduktivni poremećaji, periferna neuropatija (Hornerov sindrom, hiperestezija, pareza, paraliza, nenormalno oglašavanje…).
DIJAGNOSTIKA FeLV-a
Brzi testovi: u područjima s niskom prevalencijom pozitivan test se može smatrati točnim, ali kod klinički zdravih pozitivnih mačaka potrebna je potvrda PCR metodom! Viremija može biti prolazna, stoga je kod klinički zdravih FeLV+ mačaka potrebno ponoviti test nakon 3 tjedna.
Kod mačaka koje su uspjele ograničiti infekciju, virus ne cirkulira u krvi; moguća je samo detekcija virusne DNA PCR metodom.
LIJEČENJE LEUKEMIJE
Potporna terapija: infuzijska terapija i intenzivna njega.
Antibiotska terapija: za liječenje sekundarnih infekcija.
Mačji interferon omega: poboljšava kliničku sliku i produžuje preživljenje.
FeLV+ mačke trebaju ostati u kući (preporučuju se redovne kontrole svakih 6 mjeseci).
PREVENCIJA
CIJEPLJENJE!
Međutim, prije cijepljenja obavezno testiranje – cijepiti se smiju samo FeLV negativne mačke!
Klara Krek,dr.vet.med.
